asheghane

جایی که برای کرم ابریشم پایان دنیاست

پروانه ای متولد می شود

باید قبل از آن به قدر کافی شجاع شد

باید فهمید که پرواز آن قدر ها هم که فکر می کنیم ،

ساده نیست.

باید دانست که اگر ترس در دل راه یابد ، سقوط حتمی ست.

برای پروانه شدن ، گذشتن از تنگنای پیله های

 در هم تنیده شده زندگی لازم است.

گاه چنان این پیله ها در هم گره خورده اند که خستگی در

تک تک سلول های بدن خانه می کنند و

این خیال به وجود می آید که رهایی غیر ممکن است

ولی تنها کسانی می توانند پروانه شوند که بیش از

همه امید داشته باشند و البته صبر...

پروانه به ناچار باید پرواز کند و شرط اول پرواز ،

گشودن بال هاست.

بال های ضعیف و رنجور ، پروانه را از پرواز باز می دارد.

, شرط دیگر نترسیدن از ارتفاع است

و احساس پروانه ای، برای یافتن گل ها

برای درک زندگی و این که

در نگاه كساني كه معني پرواز را نمي فهمند هر چه اوج بگيري

كوچكتر مي شوی ...

همان دلهای بزرگی که جای من در آن است

آنقدر تنگ میشود که حتی یادت می رود من آنجایم.

دلتنگی هایت را از خودت بپرس.

با عشق !

انگار كه نفرين شده ام به چه گناهي  نميدانم

سرنوشت بازيها دارد با دل خسته من 

 اسير نفس او شدم وچه آسان تحقيرم ميكند

سردرد امانم نميدهد چشمانم به سياهي ميرود

 همه جا تاريك است  خاك مرده

برسرايم ريخته اند

خنديدن را از ياد برده ام شادي با من غريبه است

 وچه دور ميبينمش  دست نيافتني ميماند

سكوت مطلق

اما دلم عجيب سنگين است  حال ميتوان گريست  نه ؟

صداي سكوت است كه مي آيد  و

 من تنها نشسته ام با بغضي در سينه ام توان

شكستنش را ندارم  شايد هم

نميخواهم بشكنمش  مدتهاست كه بامن است 

 دامني ميجستم كه پناهم باشد و پرده اشكم  

ميخواستم آنجا سردر شانه هاي او هاي هاي گريه سر دهم

اما افسوس .....

اشكهايم انگار خريداري ندارند !!!

و ظلمت شب است كه بر خانه ام حكم ميراند

كورسوي اميدي ميبينم  يا كه شايد

 توهمي بيش نيست  دنيا با من غريبه است 

 وشب سهم من است از تمام روشنايها./

خداوندا !

تو بسيار بزرگي و من خيلي كوچك ،ولي چگونه است كه تو به اين بزرگي

من كوچك را فراموش نكردي و نميكني، ولي من كوچك تو را 

همواره فراموش مي كنم !....

خدايا !

ما چون كوري كه بوي منزل معشوق را دنبال مي كند رو به سوي توراه افتاده ايم، 

 از چاه هاي بين راه نيز دستگيريمان تويي. چرا كه ما در جادهء تو گام نهاده و

در فضاي ملكوتي نگاه تو نفس   مي كشيم. مگر نه اينكه ما از آن توايم ؟ بي تو كيستيم ؟

خدايا !

گاهي حجم دنياي درونم از وجودت تهي مي شود ، آن وقت من مي مانم

و تنهايي و ترسهايم ، در آن زمان درها ديوار مي شوند و اميدهايم

 يك آرزوي دور از دسترس مي شوند . پروردگار خوبم ،

 روزنه قلبم را به رويت باز كن، چون تنها ، نور وجود توست كه دلم را نگاه 

مي دارد.

كريما !

تينت و نيت مرا يكي كن و به آنسو هدايت كن كه خود مي داني.

دلم را هميشه آماده شنيدن پيام خودت قرارده تا از پيامهاي خودم در امان باشم.

 تا زمانيكه با توام آرامش خاطر دارم زمانيكه بي توام جز ترس چيزي ندارم.

پروردگار من !

جهان تو سرشار از دل شكستنها و دل بستنهاست و چه حسي دارم 

وقتي با دل شكستگي از دل بستنهاي مادي به تو روي مي آورم ،

كه با تو بار ديگر آرامشي را تجربه كنم كه در كنار بندگانت از دست داده ام .

خدايا !

 اگر به ياد آورم كه در گذشته چگونه از من مراقبت كردي ،توكل كردن در

 زمان حال و سپردن آينده به دستان تواناي تو بسيار آسان مي شود . 

"آرام باش، تفكر كن، سپس توكل كن و دست به كار شو،

آنگاه دستان خداوند را مي بيني كه زودتر از تو دست به كار شده است."   

 آرامش وجودم بود .

آسایش قلبم بود ، آرایش جانم بود . دل شکسته ام را مرهمی بود ، نوش دارویی .

در آن شبهای چون صبح روشن ، و در آرامش مسکوت آن ، بر سجاده دلدادگی ،

آرامشی بس لطیفتر از آرامش شب ، وجود پر تشویشم را می آراست و در آن شبها ،

ماه عاشقانه تر می نگریست ، آسمان مهربانتر ستارگان را در آغوش کشیده بود و

از این رو دلش روشن بود . زمین هم با چشمانی مست نظاره گر راز بود ، رازی

هویدا شده در تاریکی ، رازی از عشق لایتناهی . سپهر شب می پرستید آسمان را ،

چرا که تنها مامن عشق لایزالش ، آفتاب بود .

و دیگر نمی گویم از صبح و روشنیش ! حال ای خالق ، ای مهربان ، ای ماوا ،

ای تنهاترین عاشق ، چه شده است که این آرامشبخش ترین شبها را

هاله ای بس سیاه تر از مشکی پوشانده ؟ هاله ای از تشویش ،

 حجابی از جنس ظلمت .

دگر در این دنیا مرا مجالی نیست . و در درگاهت جوابی .

 آلایش به کدامین گناه مجازاتی چنین دارد ؟

یا رب دلم را پاک می کنم با چشمانی پر از التماس ، خیره به سویت می نگرم .

دستان پر از نیازم را به سویت بلند می کنم و با صدایی

 از لرزش عشقت زمزمه می کنم .

و سکوت شبهای دوری را که هر لحظه اش در کنارم بودی

چون سکوت لطیف زمین به هنگام باران می شکنم

و تکرار می کنم : ای مهربان ، دل بی بارم را از بهر چشمان

اشکبارم پاک گردان...

 در صورتی‌كه بدانی چطور زندگی کنی

پرسیدم آخر ...

و او بدون اینكه متوجه سؤالم شود، ادامه داد:

مهم این نیست که قشنگ باشی،

قشنگ این است که مهم باشی! حتی برای یک نفر

كوچك باش و عاشق ...

كه عشق، خود میداند آیین بزرگ كردنت را

بگذارعشق خاصیت تو باشد، نه رابطه‌ی خاص تو با کسی

موفقیت پیش رفتن است نه به نقطه‌ی پایان رسیدن

داشتم به سخنانش فكر می‌كردم كه نفسی تازه كرد و ادامه داد:

هر روز صبح در آفریقا آهویی از خواب بیدار می‌شود و

 برای زندگی كردن و امرار معاش در صحرا می‌چرد

آهو می‌داند كه باید از شیر سریع‌تر بدود،

 در غیر این‌صورت طعمه شیر خواهد شد

شیر نیز برای زندگی و امرار معاش در صحرا می‌گردد

 و می‌داند که باید از آهو سریع‌تر بدود تا گرسنه نماند

مهم این نیست كه تو شیر باشی یا آهو

مهم اینست كه با طلوع آفتاب از خواب برخیزی و برای

 زندگیت،

با تمام توان و با تمام وجود شروع به دویدن كنی

به‌ خوبی پرسشم را پاسخ گفته بود

 ولی می‌خواستم باز هم ادامه دهد و باز هم به ...

كه چین از چروك پیشانیش باز كرد و با نگاهی به من 

اضافه كرد:

زلال باش ...،‌

زلال باش ...،

فرقی نمی‌كند كه گودال كوچك آبی باشی، یا دریای بیكران

فقط، اگر حقیقتا

زلال باشی، آسمان در توست

و تو جاری هستی تا زندگی جاری باشد ...

زندگی قانـــــــون نیست

زندگی قافیه باران است

من اگر پاییزم و درختان امیدم همه بی برگ شدند

تو بهاری و به اندازه ی باران خدا زیبایی

و بلندای امیدت پاسداشتی مداوم برای زندگیست...

اما در این بودن و رفتن به من یاد دادی عاشق باشم

چه زود گذشت آن زمان که مرا درس عشق دادی و محبت را

 ضمیمه وجودم کردی و در پیوست نهادم حک نمودی:

دوست بدار و عاشق باش

آری تو در وجودم دوست داشتن را به ودیعه نهادی

چگونه ستایش کنم تو را که ناتوانتر از آنم که برای تو بنویسم

و چه زود گذشت بودنم و زود میرود رفتنم

میدانم میروم ومیدانم که باید بروم

اما به کدامین منزل بیاسایم

بسیار دوستت دارم، من عاشقم مهربان

آخر تو به من آموختی عشق را،

 اگر من اکنونم به عشق آمیخته است چون تو مرا کشاندی .

پس چرا احساس میکنم دیگر دوستم نداری

نمیدانم........... شاید اشتباه میکنم

چون تا زمانی که که من در ملک تو هستم امیدوارم .

راستی اگر مرا از مُلکت راندی به کدامین ملجا پناه ببرم ؟

اما هر جا بروم مُلک توست و این شادیم را افزون میکند که هر

 جا بروم ا زآن توست................پس هنوزدوستم داری!!